Whiplash2198

Om in de muziekwereld aan de top te komen moet je alles geven voor je passie, zo hebben vele films ons al duidelijk gemaakt. Met het deels autobiografische Whiplash laat Damien Chazelle echter zien hoe hard het er nu echt aan toe kan gaan, waarbij hij uitstekend wordt geholpen door zijn sterke cast.

De jonge Andrew Neyman (Miles Teller) studeert als jazzdrummer aan een prestigieuze muziekschool in New York. Wanneer bandleider Terence Fletcher (J.K. Simmons) hem uitnodigt om een sessie van zijn speciale ensemble bij te wonen grijpt hij deze kans met beide handen aan. Aanvankelijk mag hij slechts de bladen omslaan voor de hoofddrummer, maar het duurt niet lang voordat hij zijn eigen kans krijgt om een stapje hogerop te komen binnen de band.

Met zijn nieuwe verantwoordelijkheden komen ook hogere eisen, waarbij de ware aard van Fletcher naar voren komt. Zijn methoden doen nauwelijks onder voor die van drill instructor Hartman uit Full Metal Jacket, aangezien beide leiders erin geloven dat je eerst iemand moet breken voordat je hem kan smeden naar specifieke vormen. Deze lastige relatie tussen de muzikant en zijn leraar vormen de rode draad van de film en eindigen in een spectaculair hoogtepunt.

De meeste aandacht gaat vooralsnog uit naar J.K. Simmons als de bikkelharde Fletcher en dat is volledig terecht. Simmons wist eerder al indruk te maken in diverse rollen, maar hier kan hij zich helemaal uitleven. Aanvankelijk lijkt hij enkel een sadistische klootzak, maar op een gegeven moment kan je deels begrijpen wat hij probeert te bereiken met zijn onconventionele tactieken. In een emotionele scène die bij diverse awardshows getoond zal worden laat hij ook een andere kant van het personage zien, waardoor het zeer verdiend zou zijn als hij op 22 februari naar huis mag met een Oscar voor de beste mannelijke bijrol.

Whiplash
Ook Miles Teller mag echter niet vergeten worden tussen al het geweld van Simmons. Veel instrumenten zijn voor acteurs nog wel na te bootsen met wat trucjes, maar als het op drummen aankomt moet je toch echt overweg kunnen met de diverse onderdelen van zo’n kit. Teller heeft dan ook een achtergrond in deze richting en dat zorgt ervoor dat zijn slagwerk erg realistisch overkomt, wat mede wordt veroorzaakt door de sterke montage.

Wat de jonge Chazelle vooral goed weet uit te beelden is de immense druk die er geplaatst wordt op de jonge muzikanten uit de groep van Fletcher. Wanneer hij drie protegés keer op keer zonder succes een specifiek ritme laat spelen laat hij ze niet alleen uitgeput achter, ook de kijker voelt de spanning die de jongens moeten voelen alsof het ons zelf overkomt.

Whiplash is pas de tweede speelfilm die Chazelle heeft afgeleverd, maar het resultaat is erg bijzonder. Zijn kijkje in het leven van een jonge jazzdrummer is intrigerend, spannend en zenuwslopend, waarbij J.K. Simmons de show steelt en op weg is naar een Academy Award.

Source:: Whiplash