Thor: Ragnarok123

De afgelopen jaren hebben we kunnen zien hoe grote studio’s zo nu en dan wat meer eigenzinnige regisseurs een kans geven om een enorm project te leiden, om vervolgens terug te komen op hun beslissing of ze alsnog veel restricties op te leggen. Zo heeft Disney al aardig wat interessante regisseurs rondom Star Wars versleten, terwijl de Marvelfilms erom bekend staan dat ze redelijk vast moeten houden aan een bepaald patroon.

Toen de studio aankondigde dat Taika Waititi de derde film rondom Thor zou gaan maken werd dat dan ook ontvangen met zowel enthousiasme als enige scepsis; zou de Nieuw-Zeelander achter Hunt for the Wilderpeople en What We Do in the Shadows wel echt zijn eigen ding mogen doen met deze enorme franchise? Het antwoord is een volmondig “ja”, met een zeer fijne mix tussen komedie en superhelden als gevolg.

Het uitgangspunt van de film is gebaseerd op enkele verhaallijnen uit de comics: de blonde dondergod keert terug naar Asgard, om erachter te komen dat de oorlogszuchtige Hela (Cate Blanchett) op het punt staat om zijn thuiswereld over te nemen. Deze “goddess of death” blijkt een interessante achtergrond te hebben die grote gevolgen blijkt te hebben voor de rest van het verhaal. Tijdens de eerste directe confrontatie raken Thor en zijn broer Loki verdwaald in het universum, om terecht te komen in het gedeelte van de film waar Waititi echt helemaal los kon gaan.

De superheld wordt als gevangene op de planeet Sakaar gedwongen om deel te nemen aan een gladiatorengevecht tegen de kampioen van The Grandmaster. Deze tegenstander blijkt al snel onze grote groene vriend The Hulk te zijn, die inmiddels al twee jaar lang niet meer de gedaante van Bruce Banner heeft aangenomen. Aan Thor de taak om zijn oude bondgenoot weer aan zijn zijde te krijgen en het op nemen tegen Hela en haar leger.

In een tijd waarin superheldenfilms een enorm winstgevend subgenre zijn geworden valt het toch wel op hoe vaak de derde akte verzandt in een lang gevecht tussen de helden en hordes gezichtloze tegenstanders. Ook Thor: Ragnarok ontkomt er uiteraard niet aan om ons enkele imposante veldslagen voor te schotelen, maar gelukkig weet de film je telkens geboeid te houden doordat je beetje bij beetje al geïntroduceerd bent tot veel kleinere deelnemers. Het helpt daarbij ook dat geen enkel gevecht te lang duurt en dat ze niet te chaotisch verlopen, iets waar veel tegenhangers toch wel snel last van hebben. Ook de cinematografie en het ontwerp van alle omgevingen en personages houden je aandacht vast, mede doordat het doordrenkt is met originaliteit en prachtige losse shots.

Thor: Ragnarok
De grootste reden waarom de film zo goed werkt is echter de humor die Waititi heeft toegevoegd aan de Marvel Cinematic Universe. Guardians of the Galaxy en diens vervolg waren al erg grappig, maar dat is nog niets vergeleken met dit. Vergis je niet: dit is in de basis een pure komedie. Diverse personages zorgen op zichzelf al voor meer hilarische momenten dan menig komedie als geheel die we de laatste tijd voorbij hebben zien komen. Wanneer je de bioscoopzaal verlaat en niet weet welke grap je als eerste moet bespreken weet je dat de opzet van de regisseur geslaagd is.

Waititi heeft zijn acteurs veel laten improviseren en dat werpt zijn vruchten af. Chris Hemsworth blijkt een sterk gevoel voor komische timing te hebben en was nooit eerder zo interessant als de titelheld. Andere uitblinkers zijn Tessa Thompson als Valkyrie en Jeff Goldblum als The Grandmaster, die hier helemaal los heeft mogen gaan op een personage dat wel heel erg uniek is binnen de bredere filmreeks van Marvel. Ook Waititi pakt op enkele momenten nog de spotlights als Korg, een alien met maori-accent die hij gestalte heeft gegeven middels motion capturing.

Thor: Ragnarok
De film werkt echt bijzonder goed, al zijn er wat kleine puntjes van kritiek te vinden die voor de een zwaarder zal wegen dan voor de ander. Zo komen meerdere personages wat uit het niets opduiken zonder logische verklaring, maar door het snelle tempo van de film valt dat eigenlijk nauwelijks op. Ook valt erop aan te merken dat Loki alweer min of meer dezelfde fases doorloopt als altijd, maar het heerlijke samenspel tussen Hiddleston en Hemsworth laat dit zeker weer werken. Tot slot zullen er nog wel wat Marvelfans zijn die niet zitten te wachten op een pure komedie. Fans van de regisseur kunnen echter opgelucht adem halen en absoluut een film verwachten waarin zijn stempel diep gedrukt te vinden is.

Het is erg lovenswaardig dat de studio Taika Waititi zijn eigen ding heeft laten doen. Het wordt steeds lastiger om een rangschikking te maken van alle films in de immer groeiende lijst der Marvelfilms, maar dit is wat mij betreft in ieder geval de leukste. Met een zeer fijne speelduur van net over de grens van twee uur is voor vrijwel iedereen een bioscoopbezoek meer dan aan te raden. Thor: Ragnarok is misschien wel de grappigste film van het jaar en heeft gelukkig ook als superheldenfilm nog genoeg te bieden voor bijna alle geïnteresseerden.

Source:: Thor: Ragnarok