The Wolf of Wall Street1933

“Greed is good,” zo leerde Gordon Gekko ons al in Oliver Stone’s Wall Street uit 1987. Een ruime kwart eeuw verder is duidelijk dat de wereld nog steeds afhankelijk is van bijzonder invloedrijke witteboordencriminelen, wat in Margin Call op scherpe wijze naar de huidige crisis werd getrokken. Voor zijn nieuwste film liet Martin Scorsese zich echter inspireren door de biografie van Jordan Belfort, waarvan het volkomen logisch is dat hij nog altijd het bloed van mensen doet koken.

Zoals we inmiddels al bij voorbaat kunnen voorspellen heeft de filmmaker wederom Leonardo DiCaprio in het middelpunt van de aandacht gezet. De acteur is inmiddels alweer 39 jaar oud, maar vertolkt toch zonder enige moeite het hoofdpersonage als succesvolle twintiger medio jaren ’80. We maken mee hoe hij als groentje binnenkomt bij een bedrijf dat handelt in effecten, om vervolgens in rap tempo op te klimmen tot de top van de industrie met een geheel imperium onder zich.

Wat volgt is een aaneenschakeling van scènes die voornamelijk uit de doeken doen wat voor decadente levensstijl Belfort en zijn zakenpartners erop nahielden. Van feesten vol drugs en prostituees via vliegende dwergen tot het brutaal afwimpelen van de FBI, alles staat hier in het teken van absolute wansmaak. De jonge miljonair beseft zich aanvankelijk dan ook niet hoe zeer hij zichzelf in de problemen werkt, maar aan alles is te merken dat dat hem ook bar weinig kan schelen.

Als je DiCaprio bezig ziet in deze film is het niet moeilijk voor te stellen waarom Scorsese keer op keer met hem wil samenwerken. Een decennium geleden werd hij misschien niet erg serieus genomen, maar inmiddels is hij uitgegroeid tot een acteur van formaat die ook hier weer uitstekend in vorm is. Hij blijk daarnaast verdienstelijk te kunnen improviseren met Jonah Hill, die naar eigen zeggen genoegen nam met een salaris van 60.000 dollar om maar met de filmmaker te kunnen werken. Het meest hilarische deel van de film komt echter van DiCaprio zelf, wanneer hij aantoont dat een partij oude quaaludes een onverwacht effect kan hebben.

Ook voor de rest van de cast heeft Scorsese weer een geweldig blik aan vakmensen weten open te trekken, waaronder Kyle Chandler, Margot Robbie, Rob Reiner, Jean Dujardin en Joanna Lumley. De cameo die echter bij de meeste mensen zal blijven hangen is die van Matthew McConaughey, die enkel in het openingsdeel kort voorbij komt om Belfort de belangrijkste tip mee te geven waar hij zijn hele carrière aan zal denken. Van de jeugd van de moderne crimineel krijgen we niets te zien, maar het is dan ook in deze scène dat het personage zoals we deze leren kennen wordt geboren.

Al dit uitstekende acteerwerk ten spijt valt er ook genoeg op te merken aan de film, met name met betrekking tot het tempo. De regisseur heeft met zijn epische klassiekers vaak genoeg bewezen op zijn sterkst te zijn met een lange speelduur, maar de drie uur die je hiervoor in de bioscoopstoel moet zitten zijn absoluut te lang. Meerdere delen voegen weinig toe aan het geheel, maar het is vooral problematisch dat bijna elke scène net iets te lang doorgaat. Het is dan ook opmerkelijk dat Scorsese juist van deze film een versie van maar liefst vier uur schijnt te willen monteren voor de blu-ray.

The Wolf of Wall Street
Een grote groep tegenstanders neemt aanstoot aan de manier waarop de levensstijl van het hoofdpersonage zou worden verheerlijkt. Zijn acties hebben niet de consequenties die velen gepast zouden achten, maar aangezien dit op exact dezelfde wijze het geval is bij de echte Jordan Belfort kan dit moeilijk als kritiek worden opgeworpen richting scenarist Terence Winter. Hoe wrang het ook is, we zien hier hoe The American Dream wordt nagejaagd en ook deels behaald, blijkbaar op realistische wijze. Mocht Michael Bay zich ooit nog willen wagen aan een vervolg op Pain & Gain mag hij een paar keer goed kijken naar deze weergave.

Martin Scorsese heeft inmiddels de respectabele leeftijd van 71 jaar bereikt en lijkt voorlopig nog niet van plan te zijn om te stoppen. Decennialang brengt hij ons hit na hit, maar hopelijk kan hij samen met zijn vaste editor Thelma Schoonmaker de volgende keer een verhaal compacter vertellen. Al met al is The Wolf of Wall Street echter een prima misdaadprent die een breed publiek kan aanspreken.