The Martian1447

“I’m gonna have to science the shit out of this.” Met deze enkele zin vat Matt Damon perfect samen waar de meest recente film van Sir Ridley Scott in de basis over gaat. Gebaseerd op de debuutroman van Andy Weir maken we mee hoe zijn personage Mark Watney al zijn inventiviteit moet inzetten om te zien te overleven op een van de meest onherbergzame plekken die we ons kunnen voorstellen: Mars.

Scott laat ons niet lang wachten voordat zijn protagonist op zichzelf is aangewezen. Wanneer hij met zijn teamleden tijdens een missie op de rode planeet in een enorme storm terechtkomt laten ze hem voor dood achter, zonder te weten dat hij het wel degelijk heeft overleefd. Wanneer hij bijkomt beseft hij dat het letterlijk jaren kan duren voordat hij weer kan worden opgehaald, waardoor hij aan de slag moet om te zorgen voor een voorraad voedsel en drinkbaar water. Daarnaast zal hij in contact moeten komen met mensen van NASA, die vanaf de Aarde weer moeten bedenken hoe ze die ene man weer thuis moeten krijgen.

Net als het bronmateriaal ligt de focus hier op de wetenschappelijke kant van Watneys overlevingsstrategie. Zijn bijzondere methoden om bijvoorbeeld groenten te laten groeien zouden echt uitgevoerd kunnen worden, wat zijn vooralsnog onrealistische problemen toch tastbaar maken. Het helpt daarbij enorm dat het script van Drew Goddard vol humor zit, vooral op wat onverwachte momenten.

De schrijver ontwikkelde het script met het idee om het zelf te gaan regisseren, maar besloot om hier vanaf te zien door zijn drukke schema rondom de serie Daredevil. De keuze voor Scott heeft bijzonder goed uitgepakt, al zou het interessant zijn om te zien wat Goddard er zelf mee gedaan zou hebben na zijn bijzondere regiedebuut The Cabin in the Woods. De ervaren hand van Scott is in het eindresultaat goed zichtbaar, en na het niet al te best ontvangen Prometheus laat hij hier zien toch nog goed overweg te kunnen met sciencefiction.

The Martian is een zeer interessante film geworden die menig filmliefhebber zal kunnen bekoren. Met een discosoundtrack en enkele onverwachte, humoristische momenten weet het je regelmatig te verrassen, en de keuze om een filmdagboek te gebruiken als vervanger van een ouderwetse voice-over werkt ook erg goed. Het geheel had wellicht wat korter mogen zijn, maar al met al is het boek van Weir sterk vertaald naar het witte doek.

Source:: The Martian