The Big Short1345

In een tot nog toe onvoorspelbaar jaar nam de race om de Oscar voor de beste film dit weekend een onverwachte wending. Spotlight en The Revenant leken vooralsnog de frontrunners te zijn, maar door het winnen van de belangrijke PGA Award heeft The Big Short plots ook zeer sterke papieren om eind februari gekroond te worden tot de beste productie van het jaar.

Een echte verrassing zou dit niet moeten zijn, aangezien de film alles in huis heeft om het goed te doen bij de critici en vakmensen uit Hollywood. Alle disciplines zijn goed vertegenwoordigd: van een sterk script met een originele insteek en een steengoede cast tot de zwarte humor die bijzonder goed werkt, alles komt samen tot een intrigerende film over het begin van de meest recente crisis. Het is dan ook vooral een compliment voor de andere kanshebbers dat deze titel redelijk uit het niets lijkt te komen, wat de kracht van de genomineerden benadrukt.

Het deels waargebeurde script is gebaseerd op een boek van Michael Lewis en focust zich op een groepje handelaren dat slim weet om te gaan met de in aantocht zijnde financiële problemen. Het balletje begint te rollen wanneer analist Michael Burry (Christian Bale) rond 2005 ontdekt dat de huizenmarkt binnen een paar jaar ineen moet storten. Omdat het kapitalistische systeem zo verrot is dat de banken enkel denken aan het binnenharken van geld en niet aan hun cliënten is dit volgens hem onvermijdelijk, maar het gros van de wereld ziet dit niet aankomen en sluit vrolijk hypotheken af om extra huizen te kopen.

Burry ziet een kans om zelf ook flink te verdienen aan de aankomende ramp en besluit om tegen de markt te gaan wedden. Gaandeweg wordt de groep handelaren die meedoet met zijn strategie wat groter, maar de verbindende link tussen de individuen is dat ze allen willen profiteren van de visie van de analist. Zo is Steve Carell te zien als de beheerder van een hedgefonds, die met zijn collega’s weer samenwerkt met een medewerker van de Duitse bank (Ryan Gosling). Twee jonge handelaren die de hulp inschakelen van een oudgediende in de gedaante van Brad Pitt maken de selectie compleet, al opereert dat laatste groepje onafhankelijk van de rest.

The Big Short
Het interessante van dit oogpunt is dat de kijker te maken heeft met hoofdpersonen die weliswaar figuurlijk vechten tegen een corrupt systeem, maar uiteindelijk zelf ook een slaatje willen slaan uit het ongeluk van anderen. Door de snelle montage en de sterk aanwezige humor slaagt McKay erin om ons desondanks verbonden te laten voelen met in ieder geval een deel van de personages, wat op zich al een knappe prestatie is. De regisseur staat vooral bekend om zijn komedies en die talenten weet hij hier goed aan te wenden om een zwaar onderwerp toch relatief luchtig en met veel zwarte humor naar het witte doek te brengen.

Ook enkele andere onconventionele keuzes maken dit meer dan de zoveelste variant op Inside Job en Margin Call. De personages breken bijvoorbeeld regelmatig de vierde muur en geven soms zelfs aan dat iets in het echt net iets anders ging, maar ook de onverwachte cameo’s van enkele beroemdheden om de kijker direct uitleg te geven maken hier iets bijzonders van. De keerzijde is dat niet alles even goed uit de verf komt: zo werkt het bewust onscherpe en beweeglijke camerawerk je soms op de zenuwen, maar echt storend wordt het nergens.

The Big Short mag zich terecht mengen in de race om het belangrijkste gouden beeldje. Met name de acteerprestaties van Christian Bale en Steve Carell vallen positief op, maar ook het regiewerk, het script en de montage maken dit tot een sterke film die je vooral ruim twee uur lang blijft boeien. Met deze taaie kost is dat een flink compliment waard.

Source:: The Big Short