Stories We Tell2371

De Canadese Sarah Polley wordt niet alleen gewaardeerd om haar werk voor de camera, de laatste jaren heeft ze zichzelf ook bewezen als regisseuse. Vooral het tragische Away From Her kon rekenen op bejubelende kritieken, maar ook Take This Waltz werd redelijk positief ontvangen door zowel het publiek als de critici. Toch is het opvallend dat ze ervoor koos om zich hierna toe te leggen op een documentaire over haar eigen familie, zoals iemand in de film zelf al treffend aangeeft: “Who fucking cares about our family?”

Al snel wordt duidelijk dat Sarah vanaf haar tienerjaren heeft geworsteld met haar identiteit. Haar broers en zussen maakten constant grappen dat ze stiekem een andere vader zou hebben, maar in hoeverre zit hier nu een kern van waarheid in en waar komen deze verhalen vandaan? Via diverse interviews met haar familie en vrienden wordt de puzzel beetje bij beetje ingevuld, waarbij centraal zou moeten staan dat iedereen zijn eigen draai aan de waarheid geeft.

Helaas blijkt dit mysterie uiteindelijk minder groot te zijn dan Sarah ons vanaf het begin doet geloven, waardoor dit niet resulteert in een spirituele opvolger van Rashômon. We krijgen al spoedig te horen wat er nu precies aan de hand was, waarna de documentaire nog iets te lang doorgaat in persoonlijke details van de betrokkenen.

Het verhaal van Sarahs achtergrond is intrigerend genoeg om in beeld te brengen, maar de ruime speelduur is niet helemaal gerechtvaardigd. Daar komt bij dat een groot deel van de “archiefbeelden” is nagespeeld door acteurs, waardoor je je als kijker meer gemanipuleerd kan voelen dan nodig is. Het idee is interessant en zal voor een grote groep waarschijnlijk effectief werken, maar voor het overige deel doet het waarschijnlijk afbreuk aan het geheel.

Met haar keuzes voor haar rollen en de onderwerpen van haar films laat Sarah Polley zien bijzonder veelzijdig te zijn, en ook Stories We Tell is weer een redelijk interessante deconstructie van concepten als de waarheid en documentaires in het algemeen. Er valt genoeg op aan te merken, maar de film bevat ook genoeg originaliteit om liefhebbers naar de bioscoop te trekken.