Selma2323

Met de bekendmaking van de nominaties voor de Academy Awards werd er zoals elk jaar weer veel gemopperd, waaronder over het gebrek aan etnische diversiteit onder de genomineerden. Met name Selma zou er bekaaid vanaf komen met weliswaar een kans op de prijs voor beste film en beste originele nummer, maar het ontbreken van David Oyelowo en Ava DuVernay schoot velen in het verkeerde keelgat.

Alle vier de categorieën voor acteerprestaties bestaan dit jaar dan ook volledig uit blanke personen, waardoor bloggers al snel in de pen klommen om voor de zoveelste keer aan te duiden dat het gemiddelde Academy-lid een blanke man van 63 is. Realistisch gezien is het echter maar de vraag of racisme aan de basis ligt van dit opvallende feitje, in een jaar waarin vele acteurs en regisseurs alom worden geprezen. De betichting is echter al interessant genoeg wanneer het gaat om een film rondom Martin Luther King, misschien wel het grootste symbool voor de strijd tegen discriminatie.

De biopic van DuVernay behandelt niet het gehele leven van de dominee, maar richt zich op de periode waarin hij een protestmars opzette in Selma, Alabama. In 1965 hadden Afro-Amerikanen weliswaar officieel het recht om te stemmen, maar de lokale politiek zorgde het ervoor dat het ze alsnog onmogelijk werd gemaakt om hier gebruik van te maken. De beweging van Martin Luther King was elders al bezig om te demonstreren, maar het gebrek aan interessante beelden voor de media zorgde ervoor dat hij zijn aandacht verlegde naar het bovengemiddeld racistische stadje Selma.

In een bepalend gesprek maakt hij in duidelijke woorden helder waarom ze hier meer kans van slagen hebben: de lokale sheriff Jim Clark staat bekend als heethoofd en men hoopt er simpelweg op dat politiegeweld tegen de mars het nationale nieuws haalt. In tegenstelling tot Malcolm X roept King dan ook niet hardop dat direct geweld noodzakelijk is, maar hij begrijpt maar al te goed dat bloedvergieten de sleutel zou kunnen zijn tot succes.

Misschien wel de grootste kracht van de dominee was zijn aanleg voor het geven van enerverende speeches. “I have a dream” is een zinsnede die vrijwel iedereen ter wereld kent, maar in verband met een rechtenkwestie zal je dit hier niet uit de mond van David Oyelowo horen komen. DuVernay moest met scenarioschrijver Paul Webb volledig nieuwe toespraken verzinnen en ze zijn daar bijzonder goed in geslaagd. Met zwakke teksten was de kracht van de film weggevallen, maar hun sterke werk zorgt ervoor dat het even opzwepend is als de monologen van King zelf.

Selma
Oyelowo is de andere factor die daarin bepalend is. De Brit heeft er jarenlang voor gestreden om deze rol te bemachtigen en laat hier zien dat men de juiste keuze heeft gemaakt. We zullen waarschijnlijk nooit weten wat de daadwerkelijke reden is dat hij niet is genomineerd, maar niemand zou vreemd hebben opgekeken als dit wel het geval zou zijn. Ook de groep acteurs die we om King heen zien dragen bij aan een sterk ensemble, terwijl de kwaliteiten van Tim Roth helaas worden verspild aan een volledig eendimensionale antagonist.

Zoals ieder jaar worden ook nu weer diverse producties door andere kampen in een kwaad daglicht gesteld door ze van geschiedenisvervalsing te beschuldigen. Bij Selma zou de rol van president Lyndon B. Johnson geen correctie weergave zijn, maar hier past het in ieder geval goed in het verhaal. Je zou dan ook kunnen stellen dat de boodschap van de film belangrijker is dan het vertellen van een 100% accurate geschiedenisles.

Uiteindelijk is het niet zo heel vreemd dat Selma niet is beloond met een nominatie voor de beste regie. DuVernay heeft haar werk meer dan verdienstelijk gedaan, maar het acteerwerk en de dialogen maken dit tot een goede film. Het zal komende zondagnacht niet worden uitgeroepen tot de beste film van het afgelopen jaar, maar een Oscar voor het beste originele nummer zit er voor Common en John Legend waarschijnlijk wel in.

Source:: Selma