Philomena2152

Van de negen producties die dit jaar kans maken op de Oscar voor de beste film zijn Nebraska en Philomena waarschijnlijk het minst bekend bij het grote publiek. In tegenstelling tot hun concurrenten hebben we in beide gevallen te maken met kleine drama’s, die meer om de personages draaien dan een bombastisch verhaal met een zware boodschap of visuele spektakels. Wanneer er zoals voorheen ruimte zou zijn voor slechts vijf films zouden beiden zeker niet genomineerd worden, wat aantoont dat de nieuwe aanpak er in ieder geval voor zorgt dat dit soort producties meer aandacht krijgen.

De Britse dramaspecialist Stephen Frears brengt ons hier het waargebeurde verhaal van Philomena Lee, die in 1951 als jonge vrouw zwanger raakte na een uitspatting op de jaarmarkt. Haar diepgelovige vader besluit hierop haar naar de Sean Ross Abbey te sturen, waar ze haar kind zal moeten afstaan en boete doen voor haar zonden. Aanvankelijk mag ze haar zoon nog een uurtje per dag zien, maar wanneer hij bruut wordt meegenomen door Amerikaanse adoptieouders verdwijnt hij uit haar leven.

Een halve eeuw later is ze haar eigen vlees en bloed nog altijd niet vergeten, en wanneer een in diskrediet geraakte journalist op zoek is naar een verhaal met een persoonlijke noot lijkt de ideale combinatie geboren. Martin Sixsmith belooft haar te helpen met de zoektocht naar haar verloren zoon, als zij in ruil voor zijn hulp belooft mee te werken aan een artikel rondom haar levensverhaal. Hoe de rest van het verhaal verloopt kan maar beter onbekend zijn voor de filmliefhebber die hiervoor de bioscoopzaal binnenwandelt.

De grotendeels Britse productie weet uit te blinken in het neerzetten van uiterst realistische en fragiele personages, waarbij men drama met humor goed weet te combineren. Steve Coogan is niet alleen medeverantwoordelijk voor het Oscargenomineerde script, hij kroop hiervoor tevens zeer verdienstelijk in de rol van Sixsmith en weet hem een extra dimensie mee te geven. De meeste aandacht gaat echter begrijpelijk uit naar Judi Dench, die in de hoofdrol alles weet te plaatsen dat nodig is voor het bijzondere personage.

Philomena is grotendeels een typische film rondom een road trip, maar weet daarnaast thema’s aan te boren als vergiffenis en familiebanden. De combinatie van het menselijke script, het prachtige werk van Judi Dench en de ingetogen regie van Frears zorgt ervoor dat menig kijker een traantje zal wegpinken bij het pakkende eindresultaat.