Passengers722

Al in 2007 was het script voor Passengers terug te vinden op de black list, een lijst van de meest interessante, ongeproduceerde filmscenario’s in Hollywood. Sindsdien heeft het project meerdere grote namen achter zich gehad en ging het enkele keren bijna in productie, maar het duurde nog tot eind vorig jaar voordat het dan eindelijk zijn weg naar het witte doek heeft gevonden.

Die lange periode zou welicht te maken kunnen hebben met een probleem dat ook de huidige studio nog altijd buiten de schijnwerpers heeft geprobeerd te houden. Het zou te veel weggeven om het hier direct te benoemen, maar het is belangrijk om te weten dat een heel belangrijk element van verhaal bewust niet wordt getoond in de trailers voor de sciencefictionthriller. Het ethische vraagstuk dat naar voren komt wordt vervolgens ook niet al te best behandeld in het verloop van de film, maar gezien de aard van deze wending is het erg lastig om dat te bespreken in een recensie.

In de basis is het voldoende om te weten dat het geheel draait om de personages van Chris Pratt en Jennifer Lawrence, wiens lichamen tijdens een ruimtereis pakweg 90 jaar te vroeg uit hun kunstmatige slaap worden gehaald. De complicerende factor is dat er geen mogelijkheid blijkt te zijn om weer terug te keren in die rustende toestand, waardoor het duo op elkaar is aangewezen tijdens de resterende, schijnbaar uitzichtloze reis.

Het eerder benoemde problematische aspect speelt een belangrijke rol in het verloop van de film, maar wordt uiteindelijk net iets te makkelijk van tafel geveegd om geloofwaardig te zijn. Daarnaast zit de plot vol gaten voor iedereen die er serieus over na gaat denken, maar gelukkig valt er met de juiste verwachting een zeer vermakelijke film te ontdekken waarin de acteerprestaties van Pratt en Lawrence essentieel blijken te zijn. De twee hebben overduidelijk chemie en zijn goed op elkaar ingespeeld, terwijl acteurs met een mindere klik het geheel vermoedelijk niet hadden kunnen redden.

Passengers
Een ander sterk uitgevoerd aspect is het design van het ruimteschip waarop alles zich afspeelt. Er is duidelijk goed nagedacht over een consistente en geloofwaardige omgeving waarin alle details een specifieke functie hebben, al moet je ook hier weer voor lief nemen dat men zich diverse vrijheden heeft veroorloofd om het verhaal te ondersteunen. Wie daar doorheen kan kijken krijgt een solide film voorgeschoteld, maar als je een hardcore stuk sciencefiction verwacht zal je minder blij zijn met het eindresultaat.

Het is voor cinefielen de moeite waard om extra op te letten, aangezien regisseur Morten Tyldum en de schrijver strooien met referenties naar allerlei andere films die ze hebben geïnspireerd. Een vrij lange sequentie zal liefhebbers van de serie The Last Man on Earth daarnaast zeer bekend voorkomen, maar gelukkig wordt dat hier weer net wat anders aangepakt. Passengers is wellicht niet voor iedereen de film die het had kunnen zijn, maar zal voor veel bioscoopgangers de moeite waard zijn.

Source:: Passengers