Mad Max: Fury Road1442

Groot, groter, grootst. Met de eerste drie delen rondom Max Rockatansky liet George Miller de omvang van zijn films al steeds meer toenemen, maar met Fury Road pakt hij pas echt uit en laat hij zien waarom hij dit verhaal niet eerder naar het witte doek kon brengen. Pas toen de techniek er rijp voor was zag hij zijn kans schoon om zijn krankzinnige ideeën vorm te geven, met als resultaat een spectaculaire actiefilm die af en toe balanceert op het randje tussen genialiteit en gekte.

Dat begint al met de keuze om het geheel half als vervolg en half als reboot te presenteren. De reeks heeft nooit bekend gestaan om zijn continuïteit tussen de verschillende films, maar we krijgen nu voor het eerst te maken met Tom Hardy als de titelheld in plaats van Mel Gibson. Qua tijdslijnen klopt het een en ander niet, maar door hem wel hetzelfde jasje inclusief eerder opgelopen beschadigingen te geven wordt toch een link gelegd met het verleden van het personage. “Maak je maar geen zorgen en laat je gewoon meevoeren,” zo lijkt Miller ons gerust te stellen.

Ondanks zijn naam in de titel is Max deze keer eigenlijk niet het centrale personage. Een groot deel van de film is hij zelfs een passieve toeschouwer, waaronder gedurende een lange periode waarin hij letterlijk als menselijke bloedzak fungeert en enkel kan zien hoe Furiosa deze keer onze harten weet te stelen. Deze vrouwelijke kapitein van de dictator Immortan Joe besluit om er met zijn broedvrouwen vandoor te gaan, in de hoop om uiteindelijk weer bij haar thuisland aan te komen. Wat volgt is een lange achtervolging waarbij je je blijft verbazen over de inventiviteit van de regisseur en zijn team.

Het verhaal mag dan wat magertjes zijn, het is wel meer dan we gewend zijn van films uit het genre en diverse personages ontwikkelen zich wel degelijk. Dat dit gebeurt in de achtergrond van een knotsgekke actiefilm is alleen maar mooi meegenomen, maar het is uiteindelijk wel de bombastische achtervolging die de aandacht opeist. Ondanks dat dit het grootste gedeelte van de film beslaat zorgt men ervoor dat je je nergens verveelt, met name doordat er telkens weer nieuwe elementen worden geïntroduceerd die je weer laten opveren uit je stoel.

Mad Max: Fury Road
Het is vooral de opeenstapeling van de losse elementen die het zo goed laat werken. Zo werden de meeste stunts echt uitgevoerd en heeft cgi dit naar een hoger niveau getild, maar als je ziet dat er daadwerkelijk mensen aan lange stokken bevestigd aan snelle auto’s hebben gehangen kan je dit bijna niet geloven. Daarnaast zorgt de opzwepende muziek van onze eigen Junkie XL ervoor dat je bloeddruk constant met het tempo van de film meebeweegt, met als hoogtepunt de gitarist met zijn brandende snaarinstrument.

We weten inmiddels dat Miller nog minstens twee films in de reeks wil gaan maken, waarin Charlize Therons Furiosa geen rol zal spelen. Aangezien zij hier zo positief opvalt is dat aan de ene kant jammer, maar als dit de regisseur dwingt om weer net zo creatief te zijn resulteert dat wellicht weer in een onverwacht pareltje. Met Mad Max: Fury Road heeft hij in ieder geval een van de beste actiefilms van de afgelopen tien jaar gemaakt, waarbij zijn invloed steeds goed zichtbaar is. Helaas lijkt de kans klein dat hij volgende week wordt beloond met een Oscar, hopelijk maken de vele uiterst positieve reacties dit nog een beetje goed.

Source:: Mad Max: Fury Road