Interstellar2579

Het zijn goede jaren voor liefhebbers van visueel overdonderende sciencefictionfilms. Begin dit jaar ging Gravity er nog vandoor met maar liefst zeven Academy Awards, en een half jaar later komt Christopher Nolan alweer om de hoek kijken om zijn eigen blik op het leven buiten de dampkring. Zijn nieuwste project is ambitieuzer dan al zijn voorgaande werken, maar de vraag bleef groeien of de Brit de verwachtingen wel waar zou kunnen maken. Het antwoord zal voor een enorm aantal filmliefhebbers een volmondig “ja” zijn.

Het duurt in Interstellar bijna een uur voordat we überhaupt iets te zien krijgen van de omstandigheden buiten onze eigen planeet. Nolan neemt de tijd om een nabije toekomst te schetsen waarin alle hoop voor de mensheid verloren lijkt, waarbij hij slechts hint op de oorzaak en meer de focus legt op de gevolgen voor de bevolking. We maken kennis met Cooper en diens gezin, bestaande uit zijn schoonvader en twee kinderen, waarbij hun dagelijkse leven aangeeft hoe troosteloos onze toekomst eruit ziet.

De maisboer blijkt een verleden te hebben als ingenieur en piloot, maar in zijn wereld is daar helaas geen plaats meer voor en moet iedereen zijn steentje bijdragen. Via een aanvankelijk raadselachtige samenloop van omstandigheden raakt Cooper betrokken bij een geheime NASA-missie die wellicht een laatste redmiddel kan bieden; een klein team van astronauten zal door een wormgat moeten reizen om te kijken of enkele afgelegen planeten een potentiële nieuwe thuisbasis kunnen vormen voor onze soort, voordat het te laat is.

Het idee om dergelijke kortere weg te gebruiken is absoluut niet nieuw in het genre, maar het is nog nooit zo realistisch toegepast als hier. Voor de wetenschappelijke concepten in het script werkten Christopher Nolan en zijn broer Jonathan samen met Kip Thorne, een vooraanstaand natuurkundige die zijn leven heeft gewijd aan onderzoek naar zwarte gaten en vergelijkbare materie. Het resultaat is een verbluffend overtuigende weergave van intergalactische verschijnselen die de meesten van ons voorheen niet eens konden voorstellen.

Gravity sleepte eerder dit jaar terecht vele technische Oscars in de wacht, maar de visuele effecten van dit spektakelstuk kunnen zich hier makkelijk mee meten. De bombastische elementen zien er schitterend uit, terwijl de kleinere scènes in en rondom ruimteschepen er vooral realistisch uitzien. Helaas kan niet gezegd worden dat het audiogedeelte hetzelfde niveau weet te halen. De score van Hans Zimmer is prima in orde, maar de geluidsmix is rommelig en zorgt er regelmatig voor dat dialogen worden overstemd door de muziek.

De overtuigende CGI is niet het enige deel waaruit blijkt dat de beide Nolans hun huiswerk hebben gedaan. Er wordt handig omgegaan met het feit dat de tijd voor astronauten anders kan verstrijken dan voor mensen op de aarde zelf, wat zijn hoogtepunt bereikt in een emotionele scène waarin videobeelden een grote rol spelen. We zagen een vergelijkbaar concept al voorbij komen in Inception, maar mede door dit aspect is dit de film waarin de menselijke kant de grootste rol speelt in alle films van de regisseur tot op heden.

Interstellar
Het verhaal zal nog wel voor een verdeling kunnen zorgen onder de kijkers, met name door het einde en een gedeelte waarin een bekende acteur plots opduikt. Een positieve noot is echter de toevoeging van wat humoristische momenten, die vooral aanwezig zijn in de vorm van een pratende robot. Dit stuk metaal is een stuk meer meewerkend dan HAL 9000 uit 2001: A Space Odyssey, de enorme klassieker uit het genre waarvan het onmogelijk is om er niet meerdere malen aan te denken.

Hoewel Matthew McConaughey officieel de hoofdrol speelt, is het eigenlijk Jessica Chastain die het emotionele hart van de film vertolkt en de meeste indruk maakt. Zoals altijd heeft Nolan weer een indrukwekkende cast weten te verzamelen, bestaande uit zowel zijn vaste acteurs als wat welkome verse gezichten. Buiten Chastain weet niemand echt uit te blinken, hoewel iedereen meer dan verdienstelijk werk aflevert.

Ook voor zijn negende film heeft Christopher Nolan weer sterke elementen weten te verzamelen om ze te combineren tot een heel bijzonder geheel. Met al zijn indrukwekkende huzarenstukjes wordt het bijna onmogelijk om zijn films nog onderling te rangschikken, maar het staat vast dat een groot deel van de cinefielen alweer een geweldige ervaring te wachten staat. De kans is dan ook groot dat hij weer eens genomineerd zal worden voor de Oscar voor beste regie, hoewel zijn deels Nederlandse cinematograaf Hoyte van Hoytema de beste papieren lijkt te hebben voor een gouden beeldje.

Source:: Interstellar