Her2205

In de afgelopen jaren hebben we veel nieuwe technologieën zien ontstaan die inmiddels niet meer weg te denken zijn uit onze samenleving. De meesten van ons zijn zo verknocht aan onze smartphones dat we liever onze portemonnee kwijtraken dan dit stukje metaal, maar toch is er ondanks initiatieven als Siri van een echte band nog altijd geen sprake. Het is dan ook niet verwonderlijk dat velen bedenkelijk zullen kijken wanneer je ze het concept achter Her probeert uit te leggen.

Het leven van Theodore Twombley loopt bij lange na niet zoals hij zelf ooit gehoopt zal hebben. We volgen hem op een punt in zijn leven waarin hij net is verlaten door zijn vrouw, en ook de rest van zijn privéleven verloopt niet bepaald op rolletjes. Wanneer hij een reclame voorbij ziet komen voor een intelligent besturingssysteem, besluit hij een sprong in het diepe te wagen en installeert hij het zogenaamde OS1 op zijn apparatuur.

Na het beantwoorden van enkele persoonlijke vragen klinkt er een plots een vrouwenstem uit de speakers van zijn laptop, waarna Theodore enigszins vertwijfeld een gesprek aangaat met zijn nieuwe virtuele assistent. Door onder andere zijn agenda en emailgeschiedenis door te bladeren ontpopt Samantha zich al snel tot de perfecte secretaresse, maar de natuurlijke wijze waarop ze conversaties aangaat en zelfs initieert geven hem het gevoel dat dit meer is dan slechts een geavanceerd stukje kunstmatige intelligentie.

Langzaam maar zeker ontstaat er een serieuze, emotionele band tussen de twee, zelfs tot op het punt waarop Theodore aan anderen aangeeft een relatie te hebben met een OS en met een bevriend koppel op dubbeldate gaat. Het concept klinkt redelijk bizar, maar de wijze waarop het script hiermee omgaat laat dit volledig natuurlijk groeien. Waar anderen hier eerder een komedie van gemaakt zouden hebben krijgen we hier een uiterst effectief liefdesverhaal te zien, ook al gaat de relatie niet over twee mensen van vlees en bloed.

Een belangrijk deel van dit resultaat is te danken aan Joaquin Phoenix, die met deze hoofdrol een bijzonder knappe prestatie neerzet. Zijn versie van Theodore Twombley voelt oprecht aan als een persoon die echt zou kunnen bestaan, en dat hij 90 procent van de tijd tegen iemand praat die we niet zien maakt het des te meer indrukwekkend. Het is dan ook onbegrijpelijk dat hij door de Academy niet is genomineerd voor een Oscar.

Aanvankelijk werd zijn tegenspeler nog vertolkt door Samantha Morton, maar regisseur Spike Jonze besloot tijdens de montage om haar stem te vervangen door die van Scarlett Johansson. Hoewel we de verschillen waarschijnlijk nooit te zien zullen krijgen lijkt dit de juiste keuze te zijn geweest, aangezien de chemie tussen de blondine en Phoenix overal tastbaar is. De belangrijke bijrol van Amy Adams is daarnaast ook treffend, terwijl het talent van Olivia Wilde redelijk onbenut blijft in haar korte scène.

Her
Regisseur en schrijver Spike Jonze bewees eerder met Being John Malkovich en Adaptation. al goed om te kunnen gaan met bizarre concepten, maar wat hij hier voor elkaar heeft gekregen is wellicht zijn knapste prestatie tot nu toe. De basis die hij heeft gelegd is al zeer solide, maar hij heeft tevens het lef gevonden om in de laatste akte nog een verrassende wending aan het verhaal te geven die niet veel anderen hadden aangedurfd.

Gezien het basisgegeven speelt technologie een belangrijke rol in het verhaal, maar in tegenstelling tot de meeste sciencefictionfilms is dit juist bijna niet zichtbaar. Waar we steeds vaker de meest complexe interfaces voorgeschoteld krijgen, zien we hier juist een nabije toekomst waarin alle apparatuur zorgvuldig uit het zicht is geplaatst. Tijdens zijn werk bij beautifulhandwrittenletters.com dicteert Theodore zijn teksten hardop tegen een beeldscherm zonder computerkast, en ook gedurende de rest van de film zal je moeite hebben om veel techniek direct in beeld te zien. Deze visie is waarschijnlijk een stuk realistischer dan wat we doorgaans te zien krijgen en draagt goed bij aan de algehele sfeer.

Een ander aspect dat het geheel zo uniek maakt is de zachte cinematografie van Hoyte Van Hoytema, wiens werk we later dit jaar te zien zullen krijgen in Christopher Nolans Interstellar. Al deze elementen zorgen er samen voor dat filmliefhebbers kunnen uitkijken naar een heel erg bijzondere productie, die vermoedelijk in de favorietenlijsten van velen zal belanden. Her maakt aanstaande zondagnacht kans op Oscars in vijf categorieën en is nu al één van de mooiste films die we dit jaar op het witte doek kunnen bewonderen.