Gravity2372

Het is alweer zeven jaar geleden dat Alfonso Cuarón ons verraste met Children of Men, waarin de Mexicaan ons een unieke dystopie voorschotelde die even realistisch als beangstigend overkwam. De film is inmiddels uitgegroeid tot een cultklassieker die door menig filmliefhebber is omarmd, niet op de laatste plaats door het unieke camerawerk dat maar niet van ophouden leek te weten. Twee belangrijke scènes waarin de camera onafgebroken de actie vastlegde waren destijds baanbrekend en revolutionair, maar vergeleken met zijn nieuwste project was dit waarschijnlijk een peulenschil.

De ontwikkeling van Gravity heeft jaren geduurd, voornamelijk doordat de filmmaker het absolute uiterste vergde van de benodigde visuele effecten. Keer op keer gaven bevriende collega’s als James Cameron en Guillermo del Toro aan dat we ons niet zouden kunnen voorstellen wat ons te wachten staat, waardoor de hype rondom de film haast onmogelijke vormen leek aan te nemen. Gelukkig stelt de filmmaker ons absoluut niet teleur en levert hij een film af die net als Avatar een plaatsje zal verwerven in de geschiedenisboeken.

Via een adembenemend shot maken we kennis met Ryan Stone, die als medisch ingenieur bij de Hubble-ruimtetelescoop bezig is aan haar eerste ruimtereis. Samen met de veteraan Matt Kowalski komt ze in ernstige problemen terecht wanneer hun station wordt vernietigd door rondzwevende brokstukken, waarna ze zich al snel realiseert dat alle hoop verloren lijkt. Wat volgt is een intens avontuur waarin kleine momenten van bezinking worden afgewisseld door situaties waar hopelijk nooit iemand in terecht zal komen.

Met een speelduur van pakweg anderhalf uur lijkt dit wellicht een klein tussendoortje te zijn, maar de constante spanning en het dreigende gevaar zorgen ervoor dat je niet meer van het puntje van je stoel komt. Net als in zijn vorige film heeft Cuarón er ook hier voor gekozen om de camera mee te laten bewegen met de actie en nauwelijks te wisselen van gezichtspunt, waardoor je je daadwerkelijk in de positie van de astronauten waant. De techniek is zelden beter toegepast dan hier, maar het effect is nauwelijks te omschrijven en enkel zelf te ervaren.

Vanzelfsprekend is vrijwel de gehele film met behulp van de computer gegenereerd, maar dit geldt niet alleen voor de omgevingen waarin de personages zich bevinden. In veel gevallen zijn enkel de gezichten van hoofdrolspelers Sandra Bullock en George Clooney zelf te zien, terwijl ook hun lichamen volledig zijn geanimeerd. Het resultaat is een verbluffend staaltje techniek dat wel beloond móet worden met een Academy Award voor de beste visuele effecten.

Gravity
Net als de eerder genoemde kaskraker van James Cameron is dit dan ook een film die laat zien waarom het grote scherm in sommige gevallen nog altijd de voorkeur heeft boven de thuisbioscoop. Met name op het IMAX-formaat wordt je als kijker ondergedompeld in de uiterst realistische leegte rondom onze planeet, maar als dat geen optie is is het alsnog een enorme aanrader om dit bijzondere project in een bioscoopzaal te ervaren.

Vooraf bestond voor velen het gevaar dat Gravity enkel een visuele trukendoos zou zijn, waarbij het verhaal van ondergeschikt belang is en het geheel daardoor wellicht wat onbevredigend. Cuarón heeft echter aangetoond dat zijn doldwaze achtbaanrit ook in de intiemere momenten interessant blijft, waardoor de film menigeen nog lang zal bijblijven. Gravity is een ervaring die elke zichzelf respecterende filmliefhebber niet voorbij mag laten gaan.