Dallas Buyers Club2169

Sinds de opkomst van aids in de jaren ’80 zijn er al talloze films gemaakt waarin de ziekte centraal staat, maar doorgaans richten deze verhalen zich puur op de slachtoffers zelf en niet op de schimmige wereld van de medicijnen eromheen. Met Dallas Buyers Club probeert regisseur Jean-Marc Vallée ons wat meer inzicht te geven in hoe men destijds omging met het ontwikkelen en testen van een remedie.

Alles draait hier om Ron Woodroof, een homofobe rodeorijder en electriën die er een handje van heeft om andere mensen op te lichten. Wanneer hij na een werkongeval te horen krijgt dat hij is geïnfecteerd met hiv, weet hij eerst niet wat hij hoort. Dat is toch enkel iets voor faggots? Het staat voor hem vast dat zijn bloedstalen zijn verwisseld, maar langzaam maar zeker begint zijn gevoel toch aan hem te knagen en gaat hij op onderzoek uit.

Zeker in de begindagen van aids was het nog totaal onduidelijk welke medicijnen daadwerkelijk effect hadden en wat er juist schadelijk was, waardoor de FDA langdurig onderzoek deed alvorens een geneesmiddel toe te laten in de VS. Over de lansgrenzen was men echter wat minder streng, waardoor de zakenman in Woodroof weer naar boven komt en hij in Mexico dozen vol met pillen haalt om deze te verkopen in zijn eigen land.

Het scenario lijkt een erg eenzijdig beeld te geven van de situatie van destijds, maar wie vorig jaar de documentaire How to Survive a Plague zag weet dat dit aardig dicht bij de waarheid zit. In dat overzicht kom je als kijker waarschijnlijk meer te weten over het onderwerp, maar dat neemt niet weg dat deze film er goed in slaagt de pijnpunten bloot te leggen.

Nog voordat de film moest verschijnen werd er al veel gepraat over de bijzondere transformaties van diens hoofdrolspelers. Matthew McConaughey en Jared Leto vielen beiden enkele tientallen kilo’s af voor hun rol als hiv-geïnfecteerden, met een verbazingwekkend effect als gevolg. Gelukkig hebben beide acteurs veel meer te bieden dan enkel deze fysieke inspanning, waardoor ze er samen voor zorgen dat hun personages realistisch overkomen. McConaughey heeft de afgelopen tijd bewezen meer te zijn dan de pretty boy uit romkoms, terwijl Leto’s terugkeer op het witte doek na vijf jaar naar meer smaakt.

Toch is er wel het een en ander op te merken aan de productie, waaronder het feit dat het script bol staat van de cliché’s. De oplettende kijker zal telkens kunnen voorspellen hoe een scène zal aflopen, inclusief het laatste frame voordat de credits omlaag komen. Daarnaast hebben we hier te maken met een waargebeurd verhaal, maar de kennis dat de echte Woodroof geen problemen had met homoseksuelen geeft al aan dat de twee schrijvers aardig wat vrijheid hebben genomen.

Met zes Oscarnominaties is Dallas Buyers Club een aardige kanshebber om op 2 maart wat gouden beeldjes in de wacht te slepen, met name voor Leto voor de beste mannelijke bijrol en wellicht ook voor de hoofdrol van McConaughey. Er is met een kritische blik aardig wat op te merken aan de film, maar uiteindelijk is het een intrigerend verhaal over een belangrijk onderwerp met sterk acteerwerk.