Birdman2368

In tien jaar tijd heeft Alejandro González Iñárritu naam gemaakt als een pessimistische regisseur die enkel oog leek te hebben voor de verrotte kanten van het bestaan. Zijn laatste film Biutiful vormde hierin een dieptepunt en mocht wellicht mede daardoor rekenen op meer negatieve kritieken dan ooit tevoren, waardoor de inhoud van zijn nieuwste productie wellicht zal verrassen.

We volgen Michael Keaton als Riggan Thomson, een uitgerangeerde acteur die ooit furore maakte met een reeks superheldenfilms over het personage Birdman. Sindsdien heeft hij geen noemenswaardige rollen meer mogen spelen en besluit hij om het heft in eigen hand te nemen. Een toneelbewerking van een kort verhaal van Raymond Carver moet ervoor zorgen dat hij alsnog herinnerd zal worden als een talentvolle acteur, maar neemt hij niet teveel hooi op zijn vork door naast de hoofdrol ook de regie en het schrijfwerk voor zijn rekening te nemen?

Het project zorgt al vanaf het begin voor problemen, maar Riggan lijkt pas echt moeilijkheden te krijgen wanneer een belangrijke acteur uit zijn stuk geblesseerd raakt. Radeloos besluit hij om in zee te gaan met Mike Shiner, een intense acteur gespeeld door Edward Norton die bekend staat als een lastpak. De twee botsen al snel, totdat blijkt dat Mike’s alternatieve ideeën wel eens de sleutel zouden kunnen zijn tot het gewenste succes.

Het moge duidelijk zijn dat het script meerdere parallellen vertoont met de carrières van de betrokken acteurs. Keaton sloeg zelf ooit een lucratief aanbod af voor een derde Batmanfilm en was sindsdien niet meer in noemenswaardige rollen te zien, maar hij maakt hiermee zijn definitieve comeback. Hij weet de wisselende emoties van Riggan uitstekend weer te geven en kan zowel diens kleine momenten als zijn uitbarstingen op het toneel precies zo uitbeelden als de film nodig heeft. Volgende week zondag zal blijken of hij een Oscar kan binnenslepen ten koste van Eddie Redmayne, maar dit is hoe dan ook een bijzondere prestatie die herinnerd zal worden.

Ook de rest van de cast is nagenoeg perfect bij elkaar gehaald, met Edward Norton, Emma Stone en Zach Galifianakis als overige uitblinkers. Hun samenspel zorgt ervoor dat je ze eigenlijk langer met elkaar zou willen zien acteren, terwijl de film met twee uur al de perfecte lengte heeft voor het verhaal dat ons getoond wordt. De speelduur is dan ook een ander sterk punt van de film, in de handen van een ander zou dit vermoedelijk onnodig worden uitgerekt.

Birdman
De cinematografie is misschien wel de grootste troef van de film en wordt in ieder geval het meest besproken. Director of photography Emmanuel Lubezki kreeg van zijn regisseur de lastige taak om het geheel als één lang shot te laten lijken, waardoor het gevoel van een toneelvoorstelling extra sterk aanwezig is. De naden zijn af en toe zichtbaar, maar over het algemeen gaan de losse scènes voor het blote oog onzichtbaar in elkaar over. Los van dit trucje dat sommigen zal afleiden zijn er echter ook talloze losse beelden te zien die op zichzelf al de moeite waard zijn.

Aan alles is duidelijk dat Iñárritu zijn ziel de afgelopen jaren volledig in dit project heeft gelegd. Middels het alter ego Birdman van Riggan dat af en toe opduikt en enkele droomsequenties heeft de film ook een ontastbaar randje, wat niet iedereen zal aanspreken. De film is dan wel genomineerd voor maar liefst negen Oscars, maar heeft tegelijkertijd een polariserend effect en mag naast veel lof van critici ook rekenen op redelijk wat kritiek van een niet te vergeten groep bioscoopgangers.

Al met al is Birdman een intrigerende film die volgende week grote kans maakt op de meest felbegeerde Academy Award. De een zal smullen van de enorme ego’s en de beukende drums, terwijl de volgende weer gek wordt van het pretentieuze geheel. Hoe dan ook heeft Iñárritu samen met zijn cast en crew iets bijzonders neergezet dat een plekje heeft verdiend in de filmgeschiedenis.

Source:: Birdman