Batman v Superman: Dawn of Justice1445

De laatste dagen is er enorm veel op het net verschenen over de nieuwste blockbuster van DC: Batman v Superman: Dawn of Justice. Het gros van de kritieken is opmerkelijk negatief. Is dit nu eigenlijk terecht? Om eerlijk te zijn, totaal niet wat mij betreft. Begrijp me niet verkeerd, de film is ver van perfect, maar dat doet niets af aan het feit dat dit eigenlijk echt de verfilming is van het DC Universe zoals het hoort. Dit brengt me dan eigenlijk bij het grootste probleem dat de film wel stelt: als je persoonlijke achtergrond van DC zich enkel beperkt tot films en misschien games, series en animatieseries (al brengen die vaak ook veel bij) dan zal je deze film veel moeilijker verteren dan een comiclezer. De film is opgesteld voor de fans die ze nu al hebben, en minder voor diegenen die er bij kunnen komen. Zelfs de hele structuur van het verhaal lijkt zo van een DC comic overgevloeid. Het aantal knipogen in de film is niet te tellen, zo zie je subtiele verwijzingen naar beroemde personages, data en covers van DC-klassiekers.

Voor ik begin met de eigenlijke recensie moet dit me ook nog even van het hart. Veel critici maken opmerkingen en vergelijkingen die niet opgaan. Zo wordt er gepraat over het feit dat de Dark Knight Trilogie een betere Batman bracht of dat The Flash niet door Grant Justin, de acteur van de tv-serie, wordt gespeeld. Dit zijn bewuste keuzes, geen gemiste kansen. De Nolan-films bieden geen perspectief voor een totaal DC-universum. Heel wat prominente tegenstanders van The Dark Crusader bestaan in de wereld van Nolan zelfs niet omdat ze te onrealistisch zijn. Geen Mr. Freeze, geen Man-Bat en geen Poison Ivy, om er nu maar een aantal te noemen.

In de chronologie van Dawn of Justice mogen we ervan uitgaan dat al deze tegenstanders wel ooit het pad van Bruce hebben gekruist. Er wordt expliciet vermeld dat Batman al twintig jaar actief is. Er zitten zelfs knipogen naar belangrijke antagonisten van Batman in de film verwerkt. Als we strikt naar het bronmateriaal kijken, strips dus, kunnen we zelfs zeggen dat Ben Affleck de beste verpersoonlijking is van zowel Bruce Wayne als Batman tot nu toe. Zoals zo vaak zaten de negatieve internetters er weer eens dik naast toen ze hem bij voorbaat afbraken.

Dat de films en de series van DC, in tegenstelling tot wat ze bij Marvel doen, ook niet gelinkt worden is net zeer goed. Het zou de mogelijkheden voor beide werelden enorm beperken moesten de makers rekening moeten houden met elkaars continuïteit. Het gebruik van bepaalde personages zou ook beperkt of aangepast moeten worden aan elkaars noden en logica. Denk maar aan Ra’s Al Ghul die in Arrow een belangrijke rol heeft gespeeld en eigenlijk één van de gevaarlijkste tegenstanders van Batman is. Dan hebben we het nog niet gehad over al de extra informatie die kijkers moeten opnemen als ze quasi verplicht worden om pakweg twee, drie series te volgen willen ze de volgende Justice League-film snappen. Er wordt nu al zoveel van hen verwacht dat dit echt niet meer wenselijk is.

Wat de film zelf betreft, we kunnen hem eigenlijk verdelen in drie aktes waarvan de eerste de langste is: de politieke situatie na de gebeurtenissen van Man of Steel. Bruce Wayne is getuige geweest van de ravage die ontstond tijdens het gevecht van Superman (Henry Cavill) en Zod en vraagt zich af of het niet wenselijk is dat de mensheid zich bewapent tegen dit wezen, dat moeiteloos in staat is de hele mensheid te onderwerpen moest hij dit ooit beslissen. Achttien maanden nadat Superman zich aan de wereld bekend maakte verafgoden de meeste mensen hem, maa naast Wayne zijn er natuurlijk nog enkele uitzonderingen die dat niet doen. Allereerst is er senator Finch, die vindt dat zelfs hij zich aan wetten moet houden omdat hij een deel van de samenleving is.

Batman v Superman: Dawn of Justice
Daarnaast is er Lex Luthor, hij houdt er een heel andere agenda op na en doet zijn reputatie als intelligent strateeg en wetenschapper alle eer aan. Het idee dat er een levensvorm op Aarde is dat in wezen superieur aan hem is, is voor hem ondragelijk. Naar het eind van de film toe wordt zelfs duidelijk hoe sterk zijn deductievermogen eigenlijk is en dat hij het zekere voor het onzekere neemt door een aas in de mouw te hebben. In dit deel van de film leren we de wereld kennen. Diana Prince alias Wonder Woman (Gal Gadot) duikt al vroeg op, wat voor een extra dimensie zorgt. Onbekend is onbemind, maar dat betekent niet dat metahumanen een nieuw gegeven zijn. Gadot haar prestatie zorgt er in ieder voor dat je snakt naar meer, het belooft in ieder geval veel voor de solofilm rond haar personage volgend jaar.

De tweede akte is het eigenlijke gevecht van de twee grootheden. Vlak voor deze confrontatie maakt Superman nog een beslissing die past bij zijn karakter, dit maakt het einde van de voorgaande film Man of Steel zelfs een beetje goed. Kent heeft duidelijk een evolutie doorgemaakt sinds die gebeurtenissen. Het gevecht zelf is zonder meer mooi gedaan, maar misschien had dit stuk wat langer moeten duren dan het uiteindelijke eindgevecht met Doomsday. Wanneer Wonder Woman effectief in actie schiet om een wereldbedreigend gevaar te bestrijden bereikt de film zijn bombastische hoogtepunt. Over dit stuk van de film wens ik me niet meer uit te spreken, je vat het ofwel op als een aantal minuten entertainende cinematische pracht ofwel als een nodeloos aangebreid stuk dat het voorgaande gevecht wat naar beneden duwt.

Wat je vooral moet onthouden van deze film is dat het een voorbode is voor wat komen gaat. Heel wat verwijzingen zullen sowieso verklaard worden in volgende films. Denk hierbij vooral aan het besmeurde Robin-pak in de Batcave uit de trailer dat sowieso aan Jason Todd toebehoort en aan de mysterieuze cameo van The Flash. Als je de film nog niet hebt gezien, probeer hem dan te bekijken met de correcte bril. Dit is geen Marvelfilm, vergelijk ze dan ook alstublieft niet, dat hoeft ook niet. De kracht voor beide filmmaatschappijen ligt voor een stuk in het feit dat ze een andere koers inslaan en zich niet aan elkaar wensen te spiegelen. Marvel profileert zich als iets meer down to earth, DC neigt naar het grootse, het goddelijke, het bombastische.

Source:: Batman v Superman: Dawn of Justice