American Sniper3251

Met The Hurt Locker liet Kathryn Bigelow ons enkele jaren terug zien hoe de oorlog maar lastig uit een veteraan te halen valt. Haar hoofdpersoon keerde telkens weer terug naar Irak om zijn land te dienen, terwijl zijn thuissituatie eronder te leiden had. De film ging ervandoor met een Academy Award voor de beste film van het jaar en de komende editie maakt er wederom een productie kans op deze prijs die draait om vergelijkbare materie.

American Sniper is losjes gebaseerd op de autobiografie van Chris Kyle, een Amerikaanse sniper die tot op heden het grootste aantal bevestigde doden op zijn naam heeft staan. Jarenlang wist hij niet waar hij zijn energie kwijt moest raken, totdat hij eind jaren ’90 het nieuws vernam van een aanslag op de ambassade van de Verenigde Staten in Kenia. Kyle gaf zich op voor militaire dienst en diende maar liefst vier keer in Irak, waar hij uitgroeide tot een held met bijna mythische status.

Onder andere David O. Russell en Steven Spielberg waren ooit verbonden aan dit oorlogsverhaal, maar uiteindelijk heeft Clint Eastwood het geheel geregisseerd. Zijn invloed is hier duidelijk merkbaar en zijn naam heeft er waarschijnlijk voor gezorgd dat de film meer aandacht krijgt dan het verdient. Het is verre van een slechte film, maar echt bijzonder wordt het nergens en de film neemt nergens een standpunt in over de oorlog. Het scenario is dan ook vooral erg cliché en lijkt niets te willen vertellen.

Bradley Cooper is dankzij zijn hoofdrol voor het derde jaar op rij genomineerd voor een Oscar, iets wat slechts negen keer eerder is gebeurd. Hoewel dat wellicht een tikkeltje overdreven is, is wel duidelijk te zien dat hij zich volledig heeft ingeleefd in het personage. Vooral zijn enorme lichaam valt op en je gelooft direct dat hij training heeft gehad in het uitschakelen van vijanden op grote afstand. Ook de emotionele scènes weet Cooper te dragen, maar we hebben hem al vaker sterkere rollen zien spelen dan hier.

Er is al veel gelachen om de nepbaby die een opvallende rol heeft in de film, maar het haalt je daadwerkelijk uit de film om Cooper een plastic vingertje te zien bewegen met zijn eigen hand. Los hiervan werken de scènes rondom de thuissituatie beter dan de delen in Irak, waar spannende delen worden afgewisseld met overgedramatiseerde momenten zoals Kyle die per se mee wil doen aan een inval. Het dieptepunt van de film is echter een fragment aan het einde waar hij doodleuk met een vuurwapen rond zijn gezin wandelt. Een posttraumatische stressstoornis kan dit wellicht verklaren, maar het script van Jason Hall brengt dit totaal verkeerd.

In het inmiddels enorme oeuvre van Eastwood bevindt de film zich zo’n beetje in het midden van de flinke stapel. Qua opbrengst is het nu al zijn meest succesvolle productie ooit, maar dat heeft vermoedelijk meer met de inhoud te maken dan de kwaliteit. American Sniper is een film die enigszins de moeite waard is, maar zonder de naam van zijn maker wellicht niet zoveel bekendheid had gekregen.

Source:: American Sniper